Lente
Selbstkritischer Blick auf eine Jahreszeit

Lente is in’t Land us fluogen

Freitag, 25.03.2016, 06:03 Uhr

üöwer Hucht un Daal,

Klenner hät us nich bedruogen,

un de Buërn splentert Aal.

Lente mook de olle Maone

iähre Backen rund.

Un mien olle Lief wäg aohne

Brocken auk tweehunnerd Pund.

Lente löt dat Paoskefüër

ülmen up den Kamp .

Uut de Hiëg’, ächter de Müër

all de Uot geiht up in Damp .

Lente drüügt de Stinkekuhle,

Watergriäwens uut.

Fraulüü fiärft Gesicht, Haor, Mule

un trekt blank de bleke Huut.

Lente mäk de Hucken krupen

üöwer Straot’ un Pat.

Remmen brengt dao nix, kien Hupen.

Un dan sind wul dusend plat.

Lente lüdt up de Terrassen

in de Grillsaison.

Büük un Müllbiärg drüëft wier wassen.

Wat ’pat afnimp, is Räson.

Lente drif uut viële Köppe

Schiämde un Verstand.

Raimens holt dao nix, nix Knöppe.

Wehrig wärd nich blaots de Hand.

Lente dwingt to’t Raosen, Braken

wild den Bikers–Trop.

Blöödrig unner’t witte Laken

lig ’ne Liek met halwen Kop.

Lente brengt den allerlesten

Mode–Cri vüörn Dag.

Nu het’t kaupen un uutmesten.

Daorüm gif’t Familgenkrach.

Lente, mos di nix vüörsmieten!

Du büs brav un trüü.

Nä, wi Mensken müët’t us bieten

in dat Gat. Verrückt sind wi.

Hannes Demming

 

Anzeige
http://event.yoochoose.net/news/705/consume/10/2/3904072?categorypath=%2F2%2F84%2F61%2F198%2F57671%2F
Nachrichten-Ticker